ถึงได้กล้ามาเอาตัวคนถึงที่อย่างนี้!”
ผู้เฒ่ากัวส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “เจ้าหนูตระกูลหลี่คนนี้จิตใจคับแคบ สายตายิ่งตื้นเขิน เทียบกับตาเฒ่าหลี่พ่อของเขาไม่ได้เลยจริงๆ”
“ท่านพ่อ ข้าไปดูหน่อยก็แล้วกัน!” ผู้นำตระกูลกัวเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน
ผู้เม่ากัวยกถ้วยชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแช่มช้า “ในเมื่อเขามาหาถึงที่ได้ เดาว่าคงไม่ยอมจบง่ายๆ เจ้าจัดการตามเห็นสมควรเอาก็แล้วกัน! เรื่องนี้อย่าให้เดือดร้อนไป ปถึงแขกของเราก็แล้วกัน”
“ขอรับ” ผู้นำตระกูลกัวรับคำ ก่อนจะเดินออกไป
กัวซิ่นหนิงได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างนอก ถามแล้วจึงรู้ว่าคนของตระกูลหลี่มาหาถึงที่ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจึงเดินไปที่เรือนที่พักของเฟิ่งจิ่ว
เรื่องนี้พ่อของเขาจะจัดการเอง เขาไปดูพวกเฟิ่งจิ่วดีกว่าว่าเตรียมตัวพร้อมหรือไม่
ครั้นมาถึงที่เรือน เห็นพวกเขากำลังจะออกมา เขาจึงประหลาดใจ “พวกเจ้าตื่นเช้าขนาดนี้เลยหรือ? กินข้าวหรือยัง?”
“กินแล้ว กำลังจะไปหาท่านอยู่พอดี!” เซี่ยอวี้ถังเอ่ย จึงถาม “ข้าได้ยินเสี่ยวจิ่วบอกว่าพี่ชายกัวกับท่านปู่ของท่านจะเดินทางไปพร้อมกับพวกเราหรือ?”
“ใ
