ก็ ไปเปิดประตูและเดินออกไป
“เสี่ยวจิ่ว ข้ารู้แล้วว่าที่นี่คือที่ไหน” เซี่ยอวี้ถังเห็นเฟิ่งจิ่วออกมาก็รีบสาวเท้าเข้าไปหา “ที่นี่อยู่ห่างจากบ้านเราจะว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ จะว่าไกลก็ไม่ไกล หากเราขี่กระบ บี่กลับไปวันเดียวก็น่าจะถึงแล้ว”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นวันนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้พวกเราก็กลับกันเถอะ!”
“ดี!” เซี่ยอวี้ถังรับคำ ก่อนเอ่ยว่า “อย่างนั้นข้าก็จะไปอาบน้ำด้วย”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง หมาป่าสีเงินยังคงนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง
หลังจากเข้าไปในห้อง เฟิ่งจิ่วไม่ได้พักผ่อน แต่หายตัวเข้าไปฝึกวรยุทธ์ในห้วงมิติ…
ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากอาบน้ำ กัวซิ่นหนิงที่ทำแผลเสร็จแล้วเพิ่งจะออกจากห้อง ก็เห็นพ่อของเขานั่งอยู่ในลานสวน เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหา
“ท่านพ่อ”
“ซิ่นหนิง บาดแผลเป็นอย่างไรบ้าง? ร้ายแรงหรือไม่?” ผู้นำตระกูลกัวถาม เขามองลูกชายคนรอง รู้สึกว่าหลังกลับมาครั้งนี้เขาดูสุขุมมั่นคงขึ้นมาก
“ไม่เป็นไรแล้ว
