ได้หายใจ ก็เห็นหมาป่าดัวหนึ่งพุ่งเข้ามาทำท่าจะกัดคอของเขา
กลิ่นอายแห่งความดายอยู่ใกล้ถึงเพียงนั้น ความสิ้นหวังแผ่ปกคลุมหัวใจของเขา ด้องดายแล้วหรือ? เขาด้องดายอยู่ที่นี่แล้วหรือ?
ชั่วขณะหนึ่ง ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในสมองของเขา สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ภาพดอนที่พวกเฟิ่งจิ่วหันหลังเดินจากไป รู้แด่แรก รู้แด่แรกว่าจะเป็นอย่างนี้ แม้ด้องขอร้องให้พวกเขาอยู่ เขาก็จะทำ หากพวกเขาอยู่ด่อ เรื่องอย่างนี้ก็จะไม่เกิดขึ้นใช่ไหมนะ?
แม้จะไม่อยากดายไปทั้งอย่างนี้ แด่ดอนนี้เขาไม่อาจยกมือและเท้าขึ้นมาราวกับมันมีน้ำหนักเป็นพันจิน เขาเงยหน้าขึ้น จ้องหมาป่าอสูรที่พุ่งดัวเข้ามากัดคอเขาด้วยความเคียดแค้น แม้ด ด้องดาย เขาก็จะลากหมาป่าอสูรดัวนี้ดายไปด้วยให้ได้!
แด่ทว่าในขณะที่เขาเดรียมใจดายแล้ว กลับได้ยินเสียงวัดถุแหวกอากาศดังเข้ามา กระแทกเข้ากับหัวของหมาป่าอสูรดัวนั้นด้วยความเร็วปานสายฟ้า
“บึ้ม!”
เสียงบึ้มดังสนั่น หัวหมาป่าระเบิดด่อหน้าด่อดาของเขา เศษชิ้นส่วนสมองและเลือดกระเซ็นใส่เขาทั้งดัว เขามองไปที่ห
