ับการเข้าร่วมคณะเดินทางของพวกเขา คนอื่นๆ เพียงสนใจแค่เดี๋ยวเดียว จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ชายหนุ่มที่เอ่ยปากในตอนแรกเดินเข้ามาหยุดยืนต่อหน้าพวกเซี่ยอวี้ถัง ก่อนจะ ะถามว่า “เท้าของแม่นางเซี่ยบาดเจ็บหนักมากหรือไม่? ใส่ยาหรือยัง?”
“ใส่แล้ว ข้าใส่ยาให้น้องสาวของข้าแล้ว” เซี่ยอวี้ถังว่า ลุกขึ้นประสานหมัดคารวะ “ขอบคุณพี่ชายท่านนี้ที่ช่วยพูดให้พวกเรา”
ชายหนุ่มยิ้มๆ “ข้าชื่อกัวซิ่นหนิง โตกว่าพวกเจ้าไม่กี่ปี เรียกข้าว่าพี่ชายกัวก็พอ”
“พี่ชายกัว” เซี่ยอวี้ถังขานเรียกด้วยรอยยิ้ม
เซี่ยซือซือรีบหันไปมองชายหนุ่มท่าทางอ่อนโยนแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าขานเรียกเสียงเบา “พี่ชายกัว”
เฟิ่งจิ่วยืนอยู่ด้านหนึ่ง เพียงมองดูอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มซื่อๆ เดิมทีเธอเพียงอยากจะถามพวกเขาว่าจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร จากนั้นก็พาเซี่ยอวี้ถังกับเซี่ยซือซือออกกันไปเอง ใ ใครจะรู้สุดท้ายกลับกลายเป็นร่วมเดินทางกับพวกเขา
ช่างเถอะๆ ในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้วก็ปล่อยพวกเขาไปก็แล้วกัน! เธอนั่งลง ฟังกัวซิ่นหนิงพูดคุยกับพวกเซี่ยอวี้
