ำให้นางแตกตื่นลนลานไม่หาย
แต่นางก็รู้ดี เวลานี้ตนเองจำเป็นต้องไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นอีกเดี๋ยวเป้าหมายต่อไปของสัตว์ร้ายข้างล่างนั่นต้องเป็นนางแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ นางพยายามข่มความหวาดกลัวในใจ ขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณอบอุ่นมือและเท้าที่เย็นเฉียบเพราะความหวาดกลัวสุดขีด ครั้นรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่กระจายออกมาจากจุดตันเถียนใ ในร่างกาย มือและเท้าก็ค่อยๆ กลับมามีความรู้สึกและมีเรี่ยวแรงมากขึ้น เวลานี้เอง นางนึกถึงสมบัติที่อยู่ในห้วงมิติขึ้นมาได้
“ใช่แล้ว อาวุธวิเศษบินได้ที่ท่านพ่อให้ไว้!”
ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นมา รีบควานหาอาวุธวิเศษบินได้ชิ้นนั้นในห้วงมิติ มันคือใบไม้บิน เมื่อนางขว้างใบไม้บินออกไปแล้วกระโดดขึ้นไปนั่ง ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
นางนั่งใบไม้บินหนีไปจากที่นี่ เพียงแต่หลังจากบินออกมาได้ระยะหนึ่ง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากเหนือหัว เซี่ยซือซือเงยหน้าโดยสัญชาตญาณ กลับเห็นนกปากแหลมขนาดยักษ์ตัวห หนึ่งกระพือปีกบินพุ่งเข้ามาหานาง
“กรี๊ด!”
นางกรีดร้อง ก่อนจะร่วงตกลงมาจากกลางอา
