ร้อนใจแล้วใช่หรือไม่? ทำไม? อยู่ที่จวนของข้ายังกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนางอีกหรือ?” นายหญิงใหญ่ตระกูลหร่วนเอ่ยหยอกล้อ สายตา าจับจ้องไปที่ดวงหน้าพริ้งเพราของฮูหยินคนงาม
ผ่านไปหลายปีแล้ว นางก็ยังคงไม่เคยเปลี่ยนไปเช่นนี้ เห็นแววตาแห่งรอยยิ้มและความสุขยามนางเอ่ยถึงลูกชายและลูกสาวรวมถึงสามีของนาง นายหญิงใหญ่ตระกูลหร่วนอดนึกอิจฉาไม่ได้ เพีย ยงแต่กำลังพยายามข่มใจอย่างสุดกำลัง ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม แสดงออกเหมือนพี่น้องที่มีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน
“ลูกของข้าขนาดอยู่บ้านยังทำตัวให้เป็นห่วงได้ ไม่เห็นแวบเดียวก็กลัวว่านางจะไปก่อเรื่องอะไรข้างนอกอีก” ฮูหยินคนงามเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่เป็นไร อีกประเดี๋ยวหากยังไม่กลับมา ข้าจะให้คนออกไปตามหาเอง” นายหญิงใหญ่ตระกูลหร่วนเอ่ยยิ้มๆ พลางเด็ดองุ่นกินไปด้วย
ฮูหยินคนงามพยักหน้ายิ้มๆ อย่างตอนนี้ก็อยู่ในจวนตระกูลหร่วน วันนี้ยังมาเป็นแขกของนายหญิงใหญ่ตระกูลหร่วนอีก หากเกิดอะไรขึ้นกับแขกในเรือนเจ้าบ้าน เจ้าบ้านเองก็คงจะอธิบา
