โยนกระบี่ยาวในมือทิ้ง สาวเท้าออกวิ่งทันที พลางกรีดร้องด้วยความแตกตื่น “ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย! ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านพ่อ ท่านพี่ ช่วยด้วย! รีบมาช่วยข้าเร็ ว!”
เพียงแต่หลังจากวิ่งออกมาได้ประมาณหนึ่งร้อยหกสิบจั้ง บางทีอาจเพราะเสียงร้องขอความช่วยเหลือของนางดึงดูดสัตว์ร้ายตัวอื่นในป่า ได้ยินเพียงเสียงคำรามสูงต่ำดังประสานกันก้องป่า เซี่ย ยซือซือยิ่งตกใจจนหน้าซีดกว่าเก่า
ครั้นเส้นทางข้างหน้าถูกสัตว์ร้ายอีกตัวที่กระโจนออกมาขวางทางเอาไว้ นางชะงักเท้าอย่างลนลาน หันกลับไปมองสัตว์ร้ายที่ไล่ตามหลังมา จากนั้นก็หันไปมองสัตว์ร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวแห หลมๆ น้ำลายไหลเต็มปากที่กำลังย่างกรายเข้ามาทีละก้าวๆ เซี่ยซือซือร้องไห้อย่างทนไม่ไหว
“อย่ากินข้า ข้าไม่อร่อย ฮือๆ…”
นางร้องไห้ พลางยกมือเช็ดน้ำตามองไปรอบๆ สุดท้ายสายตาก็สะดุดที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้นางที่สุด ขณะที่สัตว์ร้ายสองตัวที่ล้อมหน้าล้อมหลังนางกระโจนเข้ามา นางรีบสาวเท้าวิ่งไปทาง
