่ง เซี่ยเหยียนเรียกพวกเขามารวมตัวกัน จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “วันนี้พาพวกเจ้าออกไปกินข้าวข้างนอก! ถือโอกาสไปซื้อบ่าวรับใช้ที่ ตลาดทาสตอนกลับมาด้วย”
“ท่านปู่ไปหรือไม่?” เซี่ยซือซือถามขึ้น
“ท่านปู่ของเจ้าอยากพักผ่อน เขาบอกว่าไม่ต้องการรบกวนพวกเรา ประเดี๋ยวตอนกลับมาค่อยซื้อของกินอร่อยๆ มาให้เขาก็พอ” เซี่ยเหยียนบอก ก่อนจะพาพวก กเขาขึ้นรถม้าออกไป
หลังจากกินข้าวในหอสุรา เซี่ยเหยียนพาพวกเขาไปตลาดทาส เขาเอ่ยกับลูกชายและลูกสาวของตนเองด้วยรอยยิ้ม “วันนี้หน้าที่เลือกคนก็มอบหมายให้พวกเ เจ้าก็แล้วกัน ทดสอบสายตาของพวกเจ้า”
“มีอะไรยากกัน”
เซี่ยอวี้ถังเชิดคางเล็กน้อยเดินไปยืนดูกรงมากมายที่ขังทาสไว้ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาขมวดคิ้วเดินกลับมา “ท่านพ่อ คนพวกนี้ล้วนมีวรยุทธ์ทั้งนั้น นี่นา! อีกทั้งพอถูกขังไว้ในกรงก็ดูดุร้ายน่ากลัวมา ไม่รู้ว่าเอามาจากที่ไหน”
“ในกรงเป็นทาสที่มีวรยุทธ์ค่อนข้างสูง คนพวกนั้นปกติจะถูกเลือกไปเป็นองครักษ์ แต่บ้านเรามีองครักษ์
