แกร่งมาก กระทั่งหลายคนที่นั่งอยู่ในที่นี้ยังเทียบไม่ได้ แต่หากเท่านั้นก็แล้วไป เพราะอย่างไรชายชราก็นับว่าเป็นคนรุ่นเดียวกับท่านผู้เฒ่าแ แล้ว แต่วรยุทธ์ของลูกชายเขาก็อยู่เหนือกว่าพวกเขา นี่จึงทำให้พวกเขามองข้ามไปเฉยๆ ไม่ได้
ผู้นำตระกูลเซี่ยยิ้มๆ เอ่ยว่า “ส่วนเรื่องคนรับใช้ในเรือน ก็ให้น้องเหยียนหาเวลาไปตลาดทาสแล้วซื้อกลับมาก็พอ ภายหน้าหากต้องการอะไรก็บอก ได้เสมอ”
“ขอบคุณท่านผู้นำตระกูล” ชายชราตอบคำ
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! พวกท่านเดินทางมาไกลคงเหนื่อยแล้ว ข้าให้พ่อบ้านพาน้องสะใภ้กับพวกอวี้ถังไปพักที่เรือนก่อน ส่วนท่านลุงเต๋อชวนกับน้ องเหยียนนั่งคุยกันก่อนอีกครู่หนึ่ง ข้ายังมีเรื่องจะคุยกับพวกท่าน”
“ได้” ทั้งสองรับคำ หันไปกำชับหญิงงามเล็กน้อย ให้พวกเขาตามพ่อบ้านไปก่อน
เฟิ่งจิ่วตามพวกเขาออกไป หลังออกมาแล้ว ยังได้ยินเสียงพูดคุยจากข้างในรางๆ…
เดินตามพ่อบ้านออกมาจนถึงเรือนอีกแห่งหนึ่ง สิ่งที่ทำให้เฟิ่งจิ่วเหนือความคาดหมายก
