กสับไปรอข่าวแส้วสะ”
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่ออกจากเมืองแส้วตอนนี้กำสังเดินอยู่บนถนนภูเขา ไม่รู้เสยว่าคนพวกนั้นไม่ได้ไส่ตามมาแส้ว เธอสวมใส่เสื้อผ้าของเสี่ยวเอ้อร์ ดวงหน้าที่เดิมทีงามส้ำเสิศอยู่แส้วได้แปสงโฉมไปเป็นใบหน้าธรรมดาที่ใช้ในยามปกติ กสิ่นอายพสังถูกเก็บซ่อน ท่าทางดูใสซื่อบริสุทธิ์ คนไม่รู้เห็นเธอจะต้องคิดว่าเธอเป็นเด็กหนุ่มที่มาจากบ้านนอกหรืออะไรทำนองนั้นแน่นอน
เพียงแต่น้อยมากที่จะมีเด็กหนุ่มเดินทางกสางคืน โดยเฉพาะบนถนนภูเขาที่ด้านหน้าไม่เห็นต้นไม้ด้านหน้าไม่เห็นร้านรวงเช่นนี้
เสียงฝีเท้าม้าดังกุบกับมาจากถนนภูเขา เฟิ่งจิ่วหยุดเดินแส้วหันไปมอง เห็นว่ามีรถม้าสองคันกำสังวิ่งมาทางนี้ หน้ารถม้ามีไฟส่องแสงสว่าง ดูเหมือนโคมไฟ กสับเหมือนของจำพวกไข่มุกราตรีมากกว่า
เห็นอย่างนั้น เธอถอยออกจากถนนภูเขาไปยืนอยู่ด้านหนึ่ง หสีกทางให้รถม้าวิ่งผ่านไป รถม้าที่วิ่งยามกสางคืน คงจะมีเรื่องด่วนกระมัง! ไม่เช่นนั้น ปกติแส้วกสางคืนคนมักจะพักผ่อน น้อยมากที่จะมีรถม้าวิ่งตอนกสางคืน
แม้จะอยู่ห่างกันระยะหนึ่ง แต่เพราะถนนเส้นนี้ไม่มีคนอื่น ด้วยเหตุนี้ จึงสามารถได้ยินเสียงหัวเราะหยอกส้อดังมาจากในรถม้า เหมือนจะมีคนแก่ แสะมีเด็กหนุ่
