ปฏิบัติต่อเจ้านั่นเป็นพิเศษด้วย? ท่านพ่อถูกใจอะไรในตัวเขากันแน่?” หลิงเทียนอวี่ถาม จ้องหน้าพ่อของเขาเขม็ง ไม่ยอมปล่อยให้สีหน้าเล็ดลอดสายตาไปได้แม้แต่น้อย
ถูกลูกชายของตนเองถามอย่างนี้โดยไม่ทันตั้งตัว เจ้าเมืองหลิงจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนตอบว่า “เจ้าคิดว่าข้าเหมือนเจ้าหรือ? เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีก็อยากจะเก็บไว้ข้างกายไว้เรียกใช้? ข้าปฏิบัติกับเขาเป็นพิเศษ ย่อมต้องมีเหตุผลของข้า เจ้าแค่จำคำพูดของพ่อที่พูดกับเจ้าไว้ให้ดีก็พอ อย่างอื่นไม่ต้องคิดมาก”
เห็นพ่อของเขาทำท่าจะเดินเข้าไป หลิงเทียนอวี่รั้งไว้ จ้องหน้านิ่งๆ พูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านต้องมีอะไรปิดบังข้าอยู่แน่นอน หากท่านไม่บอกข้า อย่างนั้นข้าก็ทำได้เพียงต้องไปถามเจ้านั่นให้กระจ่าง”
เจ้าเมืองหลิงหน้าเปลี่ยนสี ก่อนจะจ้องเขาอย่างเดือดดาล “เจ้ากล้าหรือ!”
“ท่านพ่อคิดว่าข้าไม่กล้าหรือ? ท่านก็บอกเอง ปกติข้าทำเรื่องเหลวไหลไว้ไม่น้อย เพิ่มมาอีกสักเรื่องจะเป็นไรไป” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ ท่าทางเหมือนไม่สะทกสะท้าน
“เจ้า เจ้า!”
เจ้าเมืองหลิงโกรธจนหน้าเขียว เขาจ้องหน้าลูกชายอยู่นานก็พูดอะไรไม่ออก ผ่านไปไม่นานก็ถอนหายใจ ข่มไฟโทสะในใ
