ณะเดียวกันก็พุ่งเข้าไปเหยียบบนแส้ที่ฟาดลงบนพื้น เหยียบย่างบนแส้ของเขา เงาร่างสีแดงเคลื่อนเข้าใกล้หลิงเทียนอวี่ทีละก้าวๆ บีบเค้นจนหลิงเทียนอวี่จำต้องทิ้งแส้ในมือแล้วถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับปราชญ์เซียน!” เขาหน้าเครียด เอ่ยเสียงรอดไรฟันออกมา เพียงการประมือง่ายๆ เขาก็รู้แล้วว่า วรยุทธ์ของคนคนนี้ไม่ใช่ระดับปราชญ์เซียน แต่แข็งแกร่งกว่านั้น!
บัดซบ! นึกไม่ถึงว่าคนคนนี้ซ่อนพลังไว้! อีกทั้งพลังยังเหนือชั้นกว่าเขาอีกด้วย! นึกถึงการต่อสู้ครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะการท้าทายของตนเอง หนำซ้ำผู้แพ้ยังต้องตกเป็นทาศของผู้ชนะ สีหน้าของหลิงเทียนอวี่ยิ่งไม่น่าดูเข้าไปใหญ่
เฟิ่งจิ่วสะบัดข้อเท้า ตวัดเอาแส้ที่ถูกทิ้งขึ้นมากำไว้ในมือ “ข้าบอกเมื่อใดว่าข้าเป็นผู้ฝึกตนระดับปราชญ์เซียน? เจ้าเองก็ไม่เคยถามข้านี่!”
เธอยิ้มๆ มองสีหน้าที่กลายเป็นย่ำแย่ของเขาอย่างหยอกเย้า “เป็นเจ้าที่ส่งคำท้ามาเอง ทั้งที่ข้าก็ไม่ได้อยากจะสู้กับเจ้าแท้ๆ เจ้ากลับมาหาข้าเอง แล้วข้าจะทำอย่างไรได้เล่า?”
เอ่ยจบ เธอตวัดแส้ในมือ แส้ยาวถูกเหวี่ยงออกไป ฟาดลงบนแขนของหลิงเทียนอวี่อย่างแม่นยำไร้ที่เปรียบ
“ซี้ด!”
หลิงเทียนอวี่
