ง!”
พลังกระบี่อันแข็งแกร่งพาดผ่านกลางอากาศ เห็นเพียงพลังกระบี่รูปจันทร์เสี้ยวเฉือนผ่านผิวน้ำ ความเร็วนั่นทำให้ปีศาจทะเลที่โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาไม่ทันดำลงไป หัวของพวกมันถูก กพลังกระบี่อันดุดันตัดกระเด็นออกไป และจมสู่ก้นทะเล
“วี้ด!”
เสียงกรีดร้องเล็กแหลมแสบหูดังขึ้นทันใด มีเพียงปีศาจทะเลสองสามตัวที่โชคดีเห็นเหตุการณ์แล้วหนีลงไปในน้ำอย่างรวดเร็วได้ทันเวลา
“เหอะ!”
เฟิ่งจิ่วแค่นเสียง โยนเรือน้อยลงไปบนผิวน้ำอีกครั้ง ก่อนจะกระโดดตามลงไป และพักผ่อนบนเรือน้อยต่อไป…
ราวกับการโจมตีครั้งนั้นข่มขวัญได้สำเร็จ สองวันหลังจากนั้น ปีศาจทะเลพวกนั้นไม่ปรากฏตัวอีกเลย ทำให้เฟิ่งจิ่วลอยอยู่บนผิวน้ำทะเลรู้สึกได้ถึงความสงบและน่าเบื่อ
จนกระทั่ง หลายวันต่อมา แสงอาทิตย์ยามกลางวันแรงมาก ปัดเป่าหมอกที่กระจายอยู่บนผิวน้ำออกไป ทำให้มองเห็นประกายแสงอาทิตย์ที่ส่องสะท้อนอยู่บนผิวน้ำทะเลรางๆ ไม่รู้เพราะอะไร บ บนผิวน้ำทะเลที่เงียบเหงาร้างไร้ผู้คนกลับเกิดปรากฏการณ์อันคึกคักตระการตาขึ้นมา
เพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง แววตาของเธอเป็นประก
