ยักหน้าให้เธอเข้าไป
เฟิ่งจิ่วหยิบป้ายขึ้นมาดู พลางเดินเข้าไปในเมือง พอเข้ามาแล้วจึงเพิ่งรู้ว่าในนี้ยังมีเขตอาคมและค่ายกลอยู่ ครั้นเข้ามาในนี้ เฟิ่งจิ่วรู้สึกราวกับมีกฎแห่งสวรรค์และโล ลกควบคุมอยู่อย่างไรอย่างนั้น รู้สึกอึดอัดอย่างไรบอกไม่ถูก
ทว่าสิ่งที่ทำให้เหนือความคาดหมายก็คือที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น ผู้ฝึกตนที่นั่งอยู่บนพื้นกำลังนำสิ่งของมาแลกด้วยสิ่งของ
อาจเพราะมีคนมาเยือนที่นี่น้อยมาก การปรากฏตัวของเธอ ทำให้สายตาหลายคู่ในเมืองจับจ้องมา สายตาประหลาดๆ นั่นทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ราวกับตนเองกำลังถูกรุมจ้องเหมือนลิงอย่างไร รอย่างนั้น
“ดูนั่น เป็นเด็กหนุ่มละ รูปร่างหน้าตาไม่เลวจริงๆ” ปราชญ์เซียนขั้นสูงสุดคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนพื้นคุยกับคนข้างๆ
“อืม ดูอายุกระดูกแล้วยังไม่โต มาถึงที่นี่ได้นับว่าเหลือเชื่อแล้ว” ชายชราที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยเสริมด้วย
“ไม่รู้ว่าขึ้นมาได้อย่างไร”
“มาถึงที่นี่ได้ จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน” อีกคนเอ่ยขึ้น เขาโบกมือ ตะโกนเรียกเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงสะดุดตา “สหายน้อย
