นั้นปรากฏกลางฝ่ามือ เธอใช้เข็มเงินจิ้มนิ้วมือแล้วหยดเลือดใส่เข้าไป จากนั้นก็โยนเรือน้อยลงไปในทะเล
เห็นเพียงเรือน้อยมีขนาดใหญ่ขึ้นในพริบตา ลอยอยู่เหนือผิวทะเลต้านทานคลื่นที่ซัดสาดเข้ามา ขณะที่เธอเขย่งปลายเท้าจะกระโดดขึ้นไปบนเรือน้อย เสียงร้อนรนของชายชราดังมา
“แม่นางน้อยๆ นี่เจ้าจะไปแล้วหรือ?” ชายชราเดินสาวเท้าเร็วๆ ออกมาจากในป่า มองเฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ริมทะเล และเรือน้อยที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอาลัยอาวรณ์
หากนางไป เขาก็ยากจะมีโอกาสได้กินของอร่อยพวกนั้นอีก
“ท่านลุง ข้าจะไปแล้ว ของพวกนั้นยกให้ท่านก็แล้วกัน! รักษาตัวด้วย ลาก่อน!” เธอประสานมือคารวะ เขย่งปลายเท้ากระโดดขึ้นไปบนเรือน้อย
ผู้ฝึกตนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็นัยน์ตาไหวระริก สายตาจับจ้องไปที่เรือน้อย เขาหันกลับมามองชายชราแวบหนึ่ง “ท่านก็คือผู้คุ้มครองทะเล?”
ชายชราเหลือบมองผู้ฝึกตนแวบหนึ่ง แม้แต่พูดก็ยังขี้คร้านจะพูดด้วย เขาหันไปมาทางเตาไฟ จ้องมองอาหารเหล่านั้น สลับกับมองเงาร่างที่ห่างออกไปแล้ว ในใจมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูกผุดขึ้นมา
เขาเฝ้าคุ้มครองทะเลผืนนี้อยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว ยังไม่เคยมีใครทำอาหารให้เขากินสักคร
