ณอีก
เธอเอนกายนอนฟังเสียงคลื่นอยู่บนหัวเรือ หิวก็หาของในห้วงมิติออกมากิน กระหายเมื่อใดก็เอาสุราและน้ำในห้วงมิติออกมาดื่ม นับว่าผ่อนคลายไม่น้อย
ใช้เวลาบนผิวน้ำทะเลผ่านไปหนึ่งวัน นอกจากลมทะเลเค็มๆ และสัตว์ประหลาดที่โผล่มากระแทกเรือเล็กน้อย ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก มองดูเวลาหนึ่งวันล่วงเลยไป ตะวันคล้อยไปทางทิศตะวันตก เธอใช้แขนหนุนแทนหมอนชมทิวทัศน์อันงดงามนั่น กระทั่งท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง รอบข้างมืดมิดไปทั้งผืน ความรู้สึกก็เริ่มไม่เหมือนเดิม
“นอนอยู่กลางทะเลที่ไร้ขอบเขต ปล่อยตัวให้ลอยไปตามคลื่นเช่นนี้ กลับรู้สึกเหมือนถูกโลกทอดทิ้งอยู่เหมือนกัน”
เธอพึมพำเบาๆ เพราะมืดเกินไป เธอไม่ค่อยชอบนัก จึงเอาไข่มุกราตรีออกมาจากห้วงมิติ ชั่วพริบตาเดียว ราวกับมีดาวดวงหนึ่งหล่นลงมาจากฟากฟ้ามาสู่ผิวทะเล ประกายแสงเจิดจ้าแยงตา ดุจตะเกียงนำทางท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดนี้
“โครม!”
ทันใดนั้น เสียงกระแทกดังสนั่น ทำให้เธอที่นอนอยู่บนหัวเรือเกือบพลัดตกลงไป
………………………………….
