คิดสั้น ข้าแค่อยากลงไปดูในทะเล ได้ยินว่าใต้ท้องทะเลเต็มไปด้วยสมบัติ โดยเฉพาะอาหารทะเลที่ปกติไม่ค่อยได้เห็น ก็มีเฉพาะแค่ในทะเลลุกอย่างนี้ อุตส่าห์ได้มาเห็นทะเลกว้างใหญ่เช่นนี้แล้ว ไม่ลงไปสักครั้งไม่น่าเสียดายแย่หรือ?”
“หากเจ้าลงไปก็ขึ้นมาไม่ได้แล้ว ใต้ท้องทะเลนี้มีสัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดนั่นกินคนนะ” ชายชราบอกอีกครั้ง
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ท่านลุง เมื่อครู่ท่านบอกข้าแล้ว”
“ก็ใช่อย่างไรเล่า! แล้วเหตุใดเจ้ายังคิดจะเอาชีวิตลงไปทิ้งอีกเล่า! เจ้าว่าเจ้าก็เป็นแม่นางน้อยที่หน้าตางดงามถึงขนาดนี้ เหตุใดจึงได้คิดสั้นเช่นนี้นะ!” ชายชราดึงเธอไว้ ขณะพยายามเกลี้ยกล่อมไปด้วย “หากท้องเจ้าหิวอยากกินอะไรละก็ ไปที่บ้านข้า ไปกินที่บ้านข้าเป็นอย่างไร?”
“หา?” เฟิ่งจิ่วอึ้งงันเล็กน้อย เธอมองชายชราแวบหนึ่ง “ไปบ้านท่าน?” เฟิ่งจิ่วอดหันไปมองที่เนินเขาฝั่งนั้นไม่ได้ “ที่นั่นหรือ?”
“ใช่ๆ ที่นั่นแหละ ไปหรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ในน้ำทะเลครุ่นคิด ถามว่า “นี่จะไม่สะดวกหรือไม่?” ชายชราเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ อีกทั้งยังอยู่ในระดับปราชญ์เซียนแล้ว เห็นได้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา แต่เหตุใดพฤติกรรมจึงได้ดูแปลกๆ เช่นนี้?
ไม่ถามประวัติความเป็นมาของเธอ แล
