วยอะไรไม่ได้ กลับช่วยปกป้องคนในจวนได้ เผื่อว่ามีคนฉวยโอกาสลอ อบโจมตีทั้งหน้าและหลัง” โม่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ใบหน้าแลดูจริงจังอย่างหาได้ยาก “ฟังข้า กลับไปเฝ้าบ้านให้ดี ทางฝั่งพวกเขา มีข้าอยู่”
ตู้ฝานไตร่ตรองครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ อย่างนั้นข้าพาพวกเขากลับไป” เขาโบกมือส่งสัญญาณ ให้องครักษ์เฟิ่งกลับมาอยู่ข้างหลัง “คุณชายโม่เฉิน ระวังตัวด้วย”
“อืม” โม่เฉินพยักหน้า รีบขี่กระบี่บินมุ่งหน้าไปทางนั้น
“พวกเราไม่ไปดูจะดีจริงหรือ หากทางนายท่านมีเรื่องอะไรจริง จะไม่…”
“คุณชายโม่เฉินพูดมีเหตุผล ในเมื่อเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเซียน พวกเราไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้รีบกลับไปก่อนดีกว่า พวกเจ้ากลับไปเฝ้าหอยาสวรรค์ ที่เหลือกลับจวนเฟิ่ งกับข้า รายงานสถานการณ์ให้พวกกวนสีหลิ่นรู้” ตู้ฝานเอ่ย สิ้นเสียงคนก็เหาะออกไปไกลหลายจั้งแล้ว
พวกกวนสีหลิ่นที่อยู่ในจวนเฟิ่งเดิมทีกำลังหยอกเล่นกับห้าวเอ๋อร์ แต่ใครจะรู้ว่าจะเห็นเหตุการณ์เหนือท้องฟ้านั่น พวกเขาเฝ้ามองจากบนหลังคา กระทั่งเห็นตู้ฝานพาคนกลับ
