มหา เด็กคนนี้ก็ต้องคืนให้พวกเขาหรือ”
“แน่นอนสิ! เขาได้เจอครอบครัว ข้าย่อมต้องปล่อยให้เขากลับไปอยู่กับครอบครัวของตนเองอยู่แล้ว!” เธอตอบเหมือนมันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว
“แต่ทำอย่างนั้นเจ้าจะไม่ตัดใจยากหรือ อย่างไรก็เลี้ยงมาด้วยตนเอง หากภายหน้าเขาต้องไป เจ้าจะไม่อาลัยอาวรณ์หรือ” หนิงหลางไม่เข้าใจความคิดของเธอ แต่เขาดูออก เฟิ่งจิ่วชอบเด็กคนนี้มาก
“แม้จะอาลัยอาวรณ์ก็ต้องปล่อยให้เขากลับไปอยู่กับครอบครัว!” เธอยิ้มๆ “อีกอย่าง เขากลับบ้านไม่ใช่ว่าจะไม่รู้จักเราแล้ว นี่คนละเรื่องกัน ไม่มีอะไรขัดแย้งกันเลย”
ทุกคนพูดคุยกันอยู่ในลานสวน กระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง กวนสีหลิ่นก็เอ่ยว่า “ตลอดเส้นทางนี้พวกเราก็ไม่ได้พักผ่อนดีๆ ในเมื่อถึงบ้านแล้ว พวกเราไปพักก่อน มีเรื่องอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้” เอ่ยจบ เ เขาก็จูงมือยเยี่ยจิงเดินไปก่อนแล้ว
เฟิ่งจิ่วจึงตะโกนหยอกล้อใส่แผ่นหลังของทั้งสองคน “ท่านพี่ ให้ข้าบอกเหลิ่งซวงเตรียมเรือนที่พักให้เยี่ยจิงดีหรือไม่ พวกท่านสองคนพักด้วยกัน จะอึดอัดเกินไปหรือไม่”
พวกหนิงหลางกลั้นหัวเราะไม่ไหว ส่วนเยี่ยจิงหันกลับม
