วดเร็ว
“อิ่งอี ถอยไป” เซวียนหยวนโม่เจ๋อออกคำสั่ง ให้อิ่งอีที่เฝ้าอยู่ในที่ลับถอยออกไป
“ขอรับ” อิ่งอีรับคำ เขาเองก็ถอยออกไปอย่างเงียบงันเช่นกัน
เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างนอกเห็นอย่างนั้นก็ถอยออกไปเงียบๆ เช่นกัน ในลานสวน เหลือเพียงเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่ว รวมถึงห้าวเอ๋อร์ที่ถูกเฟิ่งจิ่วอุ้มไว้ในอ้อมแขนด้วย
เมื่ออยู่ในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่ว เด็กน้อยไม่ร้องงอแง เพียงกระพริบตาปริบๆ จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น
“อาจิ่ว เจ้าไม่คิดว่าเด็กน้อยควรให้เหลิ่งซวงอุ้มไปจะดีกว่าหรือ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งลงข้างกายเธอ เห็นเธอกำลังหยอกเล่นกับเด็กน้อย ความสนใจทั้งหมดถูกดึงดูดไป จึงเริ่มคิดแผนการขึ้นมา
ดูท่า เขาไม่ควรเป็นสุภาพบุรุษมากเกินไป เขาควรหาเวลาหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุกเสียก่อน หากไม่ได้การอีก ค่อยใช้แผนบีบบังคับก็ได้ เขากำลังวางแผน จิตใจจดจ่ออยู่กับแผนการหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุก และแผนบีบบังคับ ด้วยเหตุนี้ จึงไม่ทันสังเกตว่าพอเฟิ่งจิ่วได้ยินที่เขาพูดเช่นนั้น ก็จ้องหน้าเขาไม่วางตา
ครั้งที่แล้วตอนที่พวกเขาตั้งใจจะหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุก กลับถูกคนทำลายลงก่อ
