อะ!” เฟิ่งจิ่วที่เข้าไปในหอยาสวรรค์โบกมือสั่งชางฉิง
“ขอรับ” เขารับคำ ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณ ไม่นานก็เห็นเหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ข้างนอกกระโดดขึ้นไปบนชั้นเมฆเหนือท้องฟ้า เหลือเพียงผู้ฝึกตนจำนวนหนึ่งคอยเฝ้าอยู่รอบๆ หอยาสวรรค์
“เสี่ยวเฟิ่งเยี่ย หยางหยาง พวกเจ้าเพิ่งมาครั้งแรก ให้เหลิ่งหวาพาพวกเจ้าไปเดินชมรอบๆ” เฟิ่งจิ่วกวักมือเรียกเด็กสองคน ก่อนจะหันไปกำชับเหลิ่งหวา “เจ้าพาพวกเขาไปเดินชมรอบๆ ๆ จากนั้นก็พาพวกเขาไปที่ตลาด ดูว่าต้องการอะไรหรือไม่ หากมีอะไรที่ต้องการก็จัดแจงให้พวกเขาเสียหน่อย”
เหลิ่งหวาเมื่อเห็นเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางก็อึ้งงันไปทันที “พวกเจ้า…”
“พวกข้ายังมีชีวิตอยู่” เฟิ่งเยี่ยยิ้มตาหยีขณะตอบ ก้าวเข้าไปดึงเหลิ่งหวาก่อนเอ่ยว่า “ไปกันเถอะๆ! พาพวกข้าไปเดินชมรอบๆ หอยาสวรรค์ ข้าอยากรู้ ในหอแห่งนี้มียาล้ำค่าจ จัดแสดงอยู่มากมายจริงๆ หรือ”
เหลิ่งหวานั้นเขารู้จักดี แม้ตอนนั้นยังเด็ก แต่ก็มีภาพความทรงจำอยู่ ด้วยเหตุนี้จึงไม่รู้สึกว่าเป็นคนแปลกหน้าแต่อย่างใด
จ้าวหยางเองก็ขานเรียกเหลิ่งหวา
