คงจะออกไปข้างนอกยากแล้ว” เธอไม่อยากถูกขังอยู่ในบ้านตั้งแต่อายุยังน้อย ยังอยากออกเดินทางไปดูโลกกว้างให้มากกว่านี้อีกหน่อย!
ยามได้ยินเธอพูดถึงลูก สายตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเป็นประกายขึ้นมา ประกายมืดมนพาดผ่านดวงตา “หากเรามีลูก ให้พ่อแม่ของเจ้าดูแลแทนพวกเราก็ได้ หรือให้พวกเหลิ่งซวงดูแล หากไ ไม่ได้จริงๆ แม้จะมีลูก ข้าก็ไปกับเจ้าในที่ที่เจ้าอยากไปได้ทุกที่ พาลูกของเราไปด้วยเลย”
“ฮะๆ ไม่ได้” เธอหัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขันใส่เขา ก่อนจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เขาจึงถามว่า “อย่างนั้นเจ้าตั้งใจจะแต่งงานกับข้าเมื่อใด”
“เรื่องนี้ ต้องคิดดูก่อน ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เร็วๆ นี้”
“พวกเราแต่งงานกันก่อนก็ได้ เรื่องลูกอีกสองสามปีค่อยมีก็ได้” เขาพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ ต้องกอดหญิงงามอย่างนี้ไว้ข้างกายทุกวัน ไม่ว่าชายใดล้วนห้ามใจไม่ไหว
“ข้าไปเล่นกับเฟิ่งเยี่ยก่อน” เธอยิ้มๆ เขย่งปลายเท้าเบาๆ เงาร่างสีแดงดุจเปลวเพลิงเหาะลงจากไหล่เขา
เซวียนหยวนโม่เจ๋อถอนหายใจอย่างเอือมระอา อดส่ายหน้าไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ ดูท่าไม่ได้คิดจะจัดการเรื่องแต่งงานของพวกเขาสองคนให้เรียบร้อยก่อนเลยแม้แต่น้อย แล้วจะทำอย่างไรดี เขาต้องคิดหาวิธีเสียแล้ว…
“เสี่ยวจิ่วจ
