เปี้ยนชิวอิ่งคว้ามือของปาเม่ยจูไว้แน่น ก่อนจะกล่าวคำทั้งน้ำตา “นี่คือหนทางสุดท้ายที่ข้ามี ช่วยต้อนรับข้าได้หรือไม่? สุดท้ายหากท่านไม่ยอมรับตัวข้าแล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าจะไปหนแห่งใดแล้วจริง ๆ”
“แต่สิ่งที่เจ้าไปยั่วยุไม่ใช่เรื่องเล็กเลย เวลานี้เจ้ากลายเป็น ‘อนุภรรยาที่หลบหนี’ จากตระกูลร่ำรวย” หลิวซื่อเองก็ตื่นตระหนกไม่น้อย แม้นางจะกล่าวกับเปี้ยนชิวอิ่ง แต่นี่เป็นคำบอกกล่าวเน้นย้ำกับจูปาเม่ย “หากมีคนออกตามหาเจ้าและบุกค้นบ้านของเรา พวกเราจะเดือดร้อนไปด้วย”
“ไม่ ไม่เป็นเช่นนั้น” เปี้ยนชิวอิ่งส่ายศีรษะพร้อมรีบอธิบาย “ข้าแสร้งตาย พวกเขาคิดว่าข้าตายแล้ว สุดท้ายแล้วข้าเป็นเพียงอนุที่ถูกเบื่อหน่าย พวกเขาจะไม่ส่งคนออกตามหาอนุที่พวกเขาหน่ายใจเด็ดขาด”
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ไปขอความช่วยเหลือจากญาติพี่น้องของเจ้า?” หลิวซื่อถามตรง ๆ “ข้าไม่เชื่อว่าหลังจากครอบครัวของเจ้าสิ้นไร้หนทางแล้วจะไม่มีญาติให้พึ่งพิง”
“เพราะข้ามาจากที่อื่น…” เปี้ยนชิวอิ่งหลั่งน้ำตาอีกครั้งก่อนจะกล่าวว่า “ข้ามิใช่คนท้องถิ่น และเป็นทาสที่ถูกซื้อมา ยกเว้นทาสด้วยกัน น้อยคนนักที่จะยอมพูดคุยกับข้า และทาสเหล่านั้นก็เป็นคนของตระกูลใหญ่ หากข้ากลับไปพึ่งพาพวกเขา แน่นอนว่าข้าจะถูกส่งกลับไปอีกครั้ง…”
“แล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกข้าจะไม่ส่งเจ้ากลับไป?”
เปี้ยนชิวอิ่งหยุดชะงักชั่วคราวก่อนจะพูดว่า “เป็นเพราะบิดาของข้าบอกกล่าวกับข้าไว้ว่า ครั้
