กียจคร้าน มือหนึ่งกอดรัดเอวของเขาที่นั่งลงข้างเตียง เอ่ยโดยไม่ลืมตาว่า “ยังเช้าอยู่เลยจะรีบตื่นไปทำไม ข้ายังอยากนอนต่ออีกหน่อย”
เห็นเธอถูไถที่เอวของเขาเหมือนแมวน้อย กลีบปากของเขาหยักยกขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือลูบเส้นผมสีหมึกของเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแววรักใคร่ “ข้ามีข่าวดีจะบอกเจ้า เจ้าได้ย ยินแล้วจะต้องดีใจมากแน่ๆ”
“ข่าวดีอะไร”
“เฟิ่งเยี่ยยังมีชีวิตอยู่”
พอเขาพูดจบ ก็เห็นคนที่เมื่อกี้ยังนอนอยู่บนเตียงลืมตาแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง จ้องเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกตกใจ
“ท่านว่าอะไรนะ ใครยังมีชีวิตอยู่”
“เฟิ่งเยี่ย ลูกชายคนเล็กที่ท่านผู้เฒ่าให้กำเนิด ท่านอาน้อยของเจ้าอย่างไรเล่า” เขาเอ่ยซ้ำอีกครั้ง กุมมือของเธอ “เขายังมีชีวิตอยู่ และกำลังรอพบเจ้าอยู่ข้างนอก”
หัวใจของเธอเต้นรัวเร็ว รีบลงจากเตียง ไม่ทันใส่เสื้อคลุมด้วยซ้ำ ทำท่าจะวิ่งออกไปข้างนอกทั้งที่ยังไม่ได้รวบผม กระทั่งถูกเซวียนหยวนโม่เจ๋อดึงไว้
“เจ้าจะออกไปอย่างนี้หรือ” สายตาของเขาหยุดจ้องที่ปกเสื้อของเธอ และเส้นผมที่สยายอยู่กลางหลัง น้ำเสียงแฝงแววจนใจ “วางใจเถอะ! เขาอยู่แค่ข้างนอกนี้ ไม่หนีไปไหนหรอก เจ้าใ ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน ล้างหน้า
