้ายรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นร้อนอันแสนสบายจากน้ำร้อนที่ห่อหุ้มไปทั้งตัว ไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนและใส่ใจบางคนได้เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางใหม่แล้ว
เขาไม่ได้เรียกนางตื่น เพียงปล่อยให้นางหลับ ส่วนเขานั่งมองเงียบๆ อยู่ข้างเตียง ไม่ได้เจอกันหนึ่งปี นึกไม่ถึงว่าตอนกลับมาจะได้เห็นภาพเช่นนั้น
น่าเสียดาย ไม่สามารถเอาชีวิตเจ้าแห่งมารนั่นมาได้!
นึกถึงเจ้าแห่งมารที่มีดวงตาสีเลือดนั่นขึ้นมา ดวงตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเพลันย็นชาลงหลายส่วน
ณ ตีนเขา ไป๋เสี่ยวกับเฟิ่งเยี่ยรวมถึงจ้าวหยางกำลังเดินขึ้นเขา ตลอดทางมาจนถึงหน้าประตูสำนัก
“สำนักของเราไม่ต้อนรับแขกชั่วคราว! ทั้งสามท่านเชิญกลับไปก่อน!” เพราะประตูสำนักถูกทำลาย เบื้องบนจึงส่งคนมาเฝ้า เพื่อป้องกันไม่ให้คนจับปลาตอนน้ำขุ่นฉวยโอกาสลักลอบเข้าไปในสำนัก
ได้ยินอย่างนั้น ไป๋เสี่ยวชะงัก ก่อนจะยิ้มเอ่ยว่า “ข้าไม่ใช่คนนอก ข้าเป็นคนของภูตหมอเฟิ่งจิ่ว ครั้งนี้ได้รับคำสั่งให้มาช่วยเหลือ”
………………………………….
