เจ็บ” เฟิ่งจิ่วมองเขาพลางยิ้มรับ เอ่ยจบ เธอก็พูดขึ้นอีกว่า “แต่พอเห็นท่านกลับมา ก็ไม่รู้สึกเจ็บแล้ว”
หัวใจของเขาบีบรัด น้ำเสียงทุ้มต่ำสะท้อนแววรู้สึกผิด “ข้าไม่ดีเอง ข้าน่าจะกลับมาเร็วกว่านี้” เขาไม่น่าทิ้งนางไว้คนเดียวแล้วออกเดินทางไปนอกมหาสมุทร ยิ่งไม่ควรจากไปนาน ถึงหนึ่งปีเช่นนี้
หากเขาอยู่ข้างนาง ไม่มีวัน ไม่มีวันปล่อยให้ใครทำร้ายนางได้เช่นนี้
มองดูบาดแผลของเฟิ่งจิ่ว แววอบอุ่นและปวดใจในดวงตาดำขลับลึกล้ำของเขาถูกปิดซ่อน กลายเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่เข้ามาแทนที่ เขาหันไปมองเจ้าแห่งมารที่กำลังขมวดคิ้วมองมา าทางพวกเขา ประกายสังหารพาดผ่านดวงตา
“เจ้าถอยไปก่อน ทำแผลบนตัวแบบง่ายๆ ผู้ฝึกวิชามารคนนี้ข้าจัดการเอง!”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงกลิ่นอายเกรี้ยวกราด ไอพิฆาตและไอสังหารขุมหนึ่งกระจายออกมาจากตัวเขา แรงกดดันอันแข็งแกร่งถูกปลดปล่อยออกมา แม้แต่เจ้าแห่งมารที่กำลังเพ่งมองพวกเขาจากที่ ไม่ไกลก็ยังอดหรี่ตาไม่ได้
เฟิ่งจิ่วหันไปมองเจ้าแห่งมารแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า “คนคนนี้เป็นเจ้าแห่งเผ่ามาร พลังของเขาลึกล้ำคาดเดาไม่ได้”
“ไม่เป็นไร ข้าจะฆ่าเขาเอง!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย น้ำเสียงท
