ห้ามเลือดโรยที่แผล เลือดที่ไหลออกมาจับตัวกันอย่างรวดเร็ว ไม่ไหลออกมาอีก เพียงแต่ความเจ็บปวดและอาการชาจากแขนข้างที่บาดเจ็บยังคงทำให้อารมณ์ขอ องเขาเกรี้ยวกราดขึ้นหลายส่วน
“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะยังมีพลังต่อสู้เช่นนี้อยู่ด้วย!”
เขาหรี่ดวงตาสีแดงเลือดแลดูเหี้ยมเกรียมจ้องเฟิ่งจิ่ว เงาร่างโฉบไหวไปข้างหน้า พุ่งมาอยู่ตรงหน้าเฟิ่งจิ่วด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ขณะที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว แรงกระแทกหนึ่งได้พ พุ่งชนเธออย่างจัง
“พรวด!”
เลือดกระอักออกจากปากเฟิ่งจิ่ว หลังจากถูกพุ่งชนกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง เฟิ่งจิ่วประคองร่างที่สั่นไหวเล็กน้อยให้ยืนอย่างมั่นคง จ้องมองเจ้าแห่งมารที่ชะลอความเร็ว และก้าวเ เข้ามาทีละก้าวๆ
“เฟิ่งจิ่ว ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ไปกับข้าเสียดีๆ เป็นผู้หญิงของข้าเสีย! หากเป็นอย่างนั้น ข้าจะปล่อยพวกคนข้างล่างไป นี่ จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่ข้ามอบให้เจ้า!” ด ดวงตาสีแดงเลือดเพ่งมองหญิงสาวที่บาดเจ็บทั้งตัวแล้วแต่ก็ยังคงยืนอย่างทะนงองอาจอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแน่วแน่ หลังประมือกันครั้งนี้ เขาก็บังเกิดความรู้สึกอย่างครอบครองเฟิ่งจิ วขึ้นมา
“ผู้หญิงของข้า ต้องให้ผู้อื่นมาให้โอกาสเสียที่ไหน!”
เสียงคำรามต่ำทรงพล
