มือเฟิ่งจิ่วชี้ไปบนท้องฟ้า สายฟ้าเส้นหนึ่งฟาดลงไปที่กระบี่คมพยับในมือของเฟิ่งจิ่ว
เมื่อกระบี่พุ่งโจมตีออกไป อานุภาพอันทรงพลังของสายฟ้าเส้นนั้นจู่โจมไปที่เจ้าแห่งมาร เจ้าแห่งมารที่นึกไม่ถึงว่านางจะสามารถดึงพลังของผืนฟ้าและแผ่นดินมาใช้ถูกโจมตีเสียงดังเปรี้ยง คนทั้งคนกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง…
“เปรี้ยง!”
“เปรี้ยง!”
เสียงสายฟ้าฟาดดังขึ้นสองครั้ง ดังกัมปนาทราวกับผ่าลงมาจากสวรรค์เก้าชั้น สะท้านสะท้านจนผืนดินสั่นไหว สายฟ้าสองเส้นนั้นฟาดลงไปมาที่เฟิ่งจิ่วติดๆ กัน กลิ่นอายพลังเร้นลับอันแข็งแกร่งกระจายออกไป เฟิ่งจิ่วที่ตอนแรกกำลังโจมตีเจ้าแห่งมารหลับตาลง ยืนนิ่งกลางอากาศ ทนรับการฝึกฝนอันโหดเหี้ยมจากสายฟ้าอยู่เช่นนั้น
“ซี้ด! นี่นางทะลวงขั้นระหว่างการต่อสู้งั้นหรือ”
คนในสำนักต่างก็สูดหายใจด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ทว่าสิ่งที่ทำให้ตะลึงยิ่งกว่ากลับเป็นเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
พอพวกเขาเห็นพลังที่เฟิ่งจิ่วปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด ก็อดอุทานออกมาไม่ได้ “อัจฉริยะก็คืออัจฉริยะ มีแค่อัจฉริยะระดับนี้เท่านั้นละ ถึงจะมีสิทธิ์ถูกขนานนามว่าภูตหมอเฟิ่งจิ่ว…
………………………………….
