ื้อคลุมสีดำบนตัวเขา สีอะไรนั้นมองไม่ออก แต่กลิ่นคาวของเลือด รวมถึงบาดแผลที่ลำคอกลับทำให้เจ้าแห่งมารหรี่ตา ไอมารบนตัวเขายิ่ งเข้มข้นขึ้นหลายส่วน แม้แต่ไอสังหารก็รุนแรงขึ้นกว่าเดิม
ดวงตาเย็นชาสีเลือดที่ดูงดงามราวปีศาจของเขาจ้องมองเงาร่างสีเขียวที่จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง ไม่ได้หลบเลี่ยง เพียงใช้นิ้วปาดเลือดที่ลำคอมาเลีย สีหน้าและท่าทางเช่นนั้น ชวนให้ผ ผู้พบเห็นต่างอกสั่นขวัญผวา
ดวงตาสีเลือดหรี่เล็ก ทันใดนั้นก็พุ่งโถมไปข้างหน้า คว้าไปยังอากาศอันว่างเปล่า กลับนึกไม่ถึงว่าสามารถจับไหล่เฟิ่งจิ่วไว้ได้ เขาตรึงเธอไว้ข้างกาย น้ำเสียงเย็นชาสะท้อนแวว กระหายเลือดดังขึ้นข้างหูของเธอเบาๆ “เจ้ากล้าทำร้ายข้างั้นรึ”
มือที่จับไหล่เธอไว้ออกแรงบีบ เฟิ่งจิ่วรู้สึกราวกับหัวไหล่ถูกบีบจนใกล้แตกละเอียดแล้ว ความเจ็บปวดเช่นนั้นลึกลงไปถึงกระดูก เจ็บจนเธอหน้าเปลี่ยนสี เหงื่อเย็นซึมไปทั้งตัว
“กร๊อบ!”
ดังคาด ไม่นานกระดูกตรงหัวไหล่ก็ถูกเขาบีบจนหักคามือ ทำให้เธอไม่อาจกำกระบี่คมพยับในมือไว้ได้มั่น ปล่อยให้มันร่วงหลุดลงไปบนพื้น แทงเข้าไปในดินเสียงดังฉึก ด้ามกระ ะบี่สั่นสะเทือน
“ซี้ด! อ๊า!”
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านมา เฟิ่งจิ่วอดกรี
