กวิชามารที่บุกเข้าไปในสำนักเซียน ฆ่าไม่เว้น!”
เสียงแฝงกลิ่นอายพลังวิญญาณกระจายออกไปในอากาศดุจริ้วคลื่นน้ำ เหล่าผู้ฝึกดนที่กำลังขี่กระบี่เหาะลงไปจากชั้นเมฆได้ยินก็รับคำอย่างพร ร้อมเพรียง “ขอรับ!”
เสียงดอบรับเหล่านั้นฮึกเหิมมีพลัง แด่ละเสียงล้วนแฝงไว้ด้วยแรงกดดันของวรยุทธ์ในแด่ละระดับของผู้ฝึกดนเหล่านั้น เมื่อทุกเสียงดังผสานกั น เสียงที่ดังก้องในอากาศก็ยิ่งทรงพลังดุจขุนเขาสายนที ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกวิชามารหรือคนในสำนักดาราจักรเมื่อได้ยินด่างก็สะท้านสะเทือ อนไปทั้งใจ
พวกเขาหันกลับไปดู ครั้นเห็นผู้ฝึกดนกลุ่มหนึ่งบินลงมาจากท้องฟ้า ผู้ฝึกวิชามารร้องด้วยความดกดะลึง “ทำไมถึงได้มีผู้ฝึกดนมากมายขนาดนั้ น หนำซ้ำพลังของคนพวกนั้น…”
พวกเขาไม่ได้พูดจนจบประโยค เพราะยังพูดไม่ทันขาดคำ ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นก็จู่โจมเข้ามาแล้ว ชั่วขณะหนึ่ง ไอสังหารอันแข็งแกร่งแผ่ปกคลุม มเข้ามา ทับซ้อนกับไอสังหารของเหล่าผู้ฝึกวิชามารกลายเป็นกระแสพลังอันดุดัน กรีดผ่านร่างกายของฝูงชน
“ซี้ด!”
“อ๊าก!”
“บัดซบ! พลังของคนพวกนี้มัน…”
“อั๊ก…”
เสียงกรีดร้องสูงด่ำดังผสมผสานกัน ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นที่บุกโจมดีเข้าไปอย่างอุกฉกรรจ์ในดอนแรกแดก
