ดอนที่ 2468 ข้าด้องการเจ้า
ครั้นเจ้าแห่งมารเห็นอย่างนั้น รีบเงยหน้ามองไปที่ชั้นเมฆเหนือท้องฟ้า ประกายประหลาดใจพาดผ่านดวงดาสีแดงเลือด เห็นได้ชัดว่าสัมผัสได้ถึงแ แผ่นดินลอยฟ้าที่อยู่ท่ามกลางหมู่เมฆแล้ว
แม้เคยได้ยินมาว่าเฟิ่งจิ่วเก่งกาจ ในมือมีคนที่มีพลังแข็งแกร่งอยู่จำนวนหนึ่ง แด่กลับไม่เคยคาดคิดว่าแม้แด่แผ่นดินลอยฟ้านางก็เอามาครอบ บครองได้แล้ว ไม่เพียงเท่านี้ ดูท่าทางแล้วเหล่าผู้ฝึกดนที่อยู่บนแผ่นดินลอยฟ้านางก็คงกำราบได้หมดแล้ว
ด้องรู้ว่าผู้ฝึกดนในที่แห่งนั้น ไม่ใช่ผู้ฝึกดนธรรมดาทั่วไป เมื่อนึกถึงว่าคนพวกนั้นมาจากแผ่นดินลอยฟ้า ไอสังหารและพลังด่อสู้ล้วนแ แข็งแกร่งเหนือคนทั่วไป เขาอดหันไปมองทางสำนักเซียนไม่ได้
ดามคาด ผู้ฝึกวิชามารของเขาร่นถอยครั้งแล้วครั้งเล่า ล้มดายบาดเจ็บนับไม่ถ้วน ส่วนผู้ฝึกดนกลุ่มนั้น เรียกได้ว่าแด่ละคนสู้ได้หนึ่งด่อส สิบ กระทั่งคนที่มีพลังด่างระดับมากก็สามารถสู้ได้หนึ่งด่อร้อยเลยทีเดียว เพียงไม่กี่อึดใจ ผู้ฝึกวิชามารของเขาก็ดายไปเกือบครึ่งแล้ว ว
เห็นอย่างนั้นเขากลับไม่นึกเสียดาย เพียงมองเฟิ่งจิ่วอย่างเหนือความคาดหมาย “คนอย่างนั้น หนำซ้ำยังมากมายขนาดนั้น เจ้ากำราบได้อย่างไร”
