ผิดแน่ พวกข้าก็จะกลับก่อน เจ้าระวังตัวด้วย”
ตอนนี้สมาชิกในกลุ่มของเขาบาดเจ็บขนาดนี้ เกรงว่าคงไม่อาจคุ้มกันพวกเขาได้แล้วเช่นกัน ไม่สู้กลับไปเสียตอนนี้ ให้เขาตามผู้ชายคนนั้นไปยังปลอดภัยกว่า
เฟิ่งเยี่ยมองสองคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เห็นคนหนึ่งหมดสติไปยังไม่ฟื้นขึ้นมา ส่วนอีกคนนั่งพิงต้นไม้ด้วยใบหน้าซีดเผือด จึงเอ่ยกับสวีเหยียนว่า “ท่านรอเดี๋ยว”
เห็นอย่างนั้น จ้าวหยางจึงเอายาขวดหนึ่งออกมายื่นให้เขา “ในนี้ยังมีอีกสองเม็ด ให้พวกเขากินอีกเม็ดหนึ่ง รับประกันได้ว่าไม่มีภัยถึงชีวิต”
เฟิ่งเยี่ยฉีกยิ้ม รับยาไปแล้วก็ยื่นให้กับสวีเหยียน “ให้พวกเขากินอีกคนละหนึ่งเม็ด บาดแผลบนร่างกายจะหายเร็วขึ้น”
สวีเหยียนได้ยินกลับไม่ยื่นมือออกไปรับ เขามองเฟิ่งเยี่ย เอ่ยว่า “คุณชายน้อย ยานี้ล้ำค่ามาก พวกข้า…”
“ไม่เป็นไร ท่านรับไว้เถอะ! หากไม่ใช่พวกท่านคุ้มกันพวกข้าด้วยชีวิตก็คงไม่ได้ต้องบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ยาเม็ดนี้ให้สหายของท่านกิน พวกข้าไม่ต้องใช้” เฟิ่งเยี่ยยัดยาใส่มือของเขา เอ่ยว่า “พวกท่านรีบไปเถอะ! รีบออกจากป่านี้ให้เร็วที่สุด”
สวีเหยียนกำยาในมือ มองเขาอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะประสานหมัดคารวะ “ขอบคุณมา
