ี่”
“เจ้าเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวออกเดินทางลำพังเช่นนี้อันตรายมาก โดยเฉพาะผู้ฝึกตนไร้สำนักและทหารรับจ้างบางคนมีพลัง งแข็งแกร่งมาก เรื่องราวอย่างปลาใหญ่กินปลาเล็กมักเกิดขึ้นเสมอ ได้เจอข้าที่นี่ บอกได้แค่ว่าเจ้าถือว่ายังโชคดี ”
กวนสีหลิ่นยิ้มๆ เอ่ยว่า “ที่จริงก่อนหน้านี้ ข้าถูกเผ่ามารจับตัวไป ถูกขังไว้เกือบหนึ่งปี เพิ่งจะหนีออกมาได ด้ไม่นาน ผ่านมาทางนี้ก็เพราะอยากกลับไปหาเฟิ่งจิ่วที่เมืองร้อยนที”
เยี่ยจิงอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ “อะไรนะ เจ้าถูกคนของเผ่ามารจับตัวไป? ยังถูกขังไว้เกือบหนึ่งปีอีก”
“อืม เรื่องนี้เล่าแล้วยาว” เขายิ้มๆ หยุดพูดไปครู่หนึ่ง เห็นเสี่ยวเอ้อร์ยกสุราอาหารเข้ามาแล้ว
“ลูกต้า เหล่านี้ล้วนเป็นอาหารขึ้นชื่อของร้านเรา” เสี่ยวเอ้อร์ยกสุราอาหารเข้ามาจากนั้นก็ถอยออกไป ยังปิดประต ตูห้องให้ทั้งสองอีกด้วย
กวนสีหลิ่นรินสุราให้นาง ถามว่า “หลายปีมานี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ในตระกูลยังเร่งเร้าเจ้าอยู่หรือไม่”
“ไม่แล้ว” นางส่ายหน้า เผยรอยยิ้มอ่อนโยน “ตั้งแต่เรื่องในปีนั้น ในตระกูลก็ไม่มีใครคิดจะจับข้าแต่งงานเชื่อมสั มพันธ์อีกเลย”
เพราะรู้ว่านางรู้จักกับเฟิ่งจิ่ว คนในตระกูลจึงไม่กล้าบีบให้นางแต่งงานเช
