่านี้เป็นเรื่องใหญ่ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ทำ อาชีพนี้เพื่ออยู่รอด บาดเจ็บถือเป็นเรื่องปกติของทหารอย่างพวกเขา
ตรงกันข้าม เพราะค่อยๆ สนิทสนมกับเด็กสองคนนี้ พวกเขาจึงเริ่มเป็นกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ
แต่ทว่า บรรยากาศผ่อนคลายรื่นเริงของทุกคนได้มลายหายไปเมื่อเห็นสวีเหยียนลุกขึ้นด้วยท่าทางตึงเครียด เห็นท่าทาง ระแวดระวังของหัวหน้า เหล่าทหารรับจ้างรีบตั้งท่าระวังตัวทันที
ขณะเดียวกัน จ้าวหยางก็รีบไปเฝ้าระวังอยู่ข้างกายเฟิ่งเยี่ยทันที ส่วนเฟิ่งเยี่ยก็ลุกขึ้นตามด้วย เขาหันไปมองร รอบๆ
“หึๆๆ นึกไม่ถึงว่าแค่ทหารรับจ้างกลุ่มหนึ่ง จะระแวดระวังได้ดีขนาดนี้”
เสียงหัวเราะในลำคอที่จู่ๆ ก็ดังมา ทำให้เหล่าทหารรับจ้างรู้สึกหนักอึ้งจมดิ่ง เพราะแรงกดดันที่แฝงอยู่ในเสียงหั วเราะนั้น เหนือกว่าพวกเขา ซึ่งก็แสดงว่า พลังของผู้มาอยู่เหนือกว่าพวกเขา
สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลยจริงๆ โดยเฉพาะเวลานี้พวกเขาเพิ่งผ่านการต่อสู้มาแล้วรอบหนึ่ง พลังงานที่ สูญเสียไปยังไม่ฟื้นคืนมา
“ผู้ฝึกวิชามาร!”
สวีเหยียนจ้องไปข้างหน้า มองผู้ฝึกวิชามารกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินมาทางนี้ เขาจ้องมองผู้ฝึกวิชามารที่เป็นแกน นนำด้วยสายตาหนักอึ้งระแวดระวัง ในใจลอบครุ่นคิ
