นไปพูดกับทหาร รรับจ้างคนหนึ่ง
“ขอรับ หัวหน้า” ทหารรับจ้างคนนั้นเอ่ย ก่อนจะเรียกทหารรับจ้างอีกสองสามคนมาเฝ้าเวรยาม
“พวกเราต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงเมืองร้อยนที” เฟิ่งเยี่ยแหงนหัวเล็กๆ ถามสวีเหยียน
สวีเหยียนกินอาหารแห้ง ตอบว่า “คำนวณจากระยะทาง น่าจะอีกประมาณสี่ห้าวันก็ถึงแล้ว”
มองดูแป้งทอดแข็งๆ ในมือเขา เฟิ่งเยี่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ค่าจ้างที่ข้าให้ก็ไม่น้อย ทำไมเจ้ายังกินแป้งทอดแข็ง งๆ อยู่อีก ทำไมไม่เตรียมอาหารแห้งที่ดีกว่านี้หน่อย”
เขากับหยางหยางซื้อของว่างมาไม่น้อย ยังมีแป้งทอดน้ำมันอร่อยๆ อีกจำนวนหนึ่ง แต่พวกเขากลับมีแค่แป้งทอดขาวๆ แผ ผ่นหนึ่ง แม้แต่ต้นหอมก็ไม่เห็นมี
“อย่างไรก็แค่ของเต็มท้องให้อิ่ม กินจนชินก็ดีเอง” สวีเหยียนตอบ ก่อนจะกัดแป้งทอดคำโต กินคู่กับน้ำเย็นๆ
เฟิ่งเยี่ยเอาเนื้อหมักซีอิ๊วออกมายื่นให้เขา “ข้ากับหยางหยางซื้อมาเยอะมาก แบ่งให้พวกเจ้าหน่อยก็แล้วกัน!”
เหล่าทหารรับจ้างนิ่งอึ้ง มองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมองเฟิ่งเยี่ย ขยับกลีบปากเล็กน้อย เหมือนจะพูดอะไรบางอย ย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูด เพียงก้มหน้ากินแป้งทอดแข็งๆ ของตนเองต่อไป
“ไม่ต้องแล้ว พวกเรากินแค่นี้ก็พอ” สวีเหยีย
