ทหารรับจ้างพวกนั้นหน้ำดำทะมึน
ชายชราอึ้งงัน ยิ้มถามว่า “พวกเขาล้วนเป็นทหารรับจ้างระดับหนึ่ง เลือกตามเงื่อนไขของเจ้าทั้งนั้น พลังต่อสู้ของ งพวกเขาดีที่สุดในหมู่ทหารรับจ้างแล้ว”
“นั่นสิ เจ้าเป็นแค่เด็ก ไม่รู้เรื่องก็อย่าพูดส่งเดช” ทหารรับจ้างคนหนึ่งแค่นเสียง แสดงท่าทางไม่พอใจ
เฟิ่งเยี่ยกระพริบตาอย่างไรเดียงสา “ข้าไม่ได้บอกว่าพลังของพวกเจ้าใช้ไม่ได้นี่นา! ข้าแค่บอกว่าพวกเจ้าใช้ไม่ได ด้ เพราะรูปร่างหน้าตาของพวกเจ้าไม่ถูกใจข้า”
ทุกคนมุมปากกระตุก นี่มันเหตุผลบ้าอะไรกัน แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของเจ้าเด็กนั่น พวกเขาถึงกับพูดไม่ออกเลยที เดียว
“เอ๊ะ?”
เฟิ่งเยี่ยเหมือนค้นพบอะไรบางอย่าง มองทหารรับจ้างกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมถนนซึ่งอยู่ไม่ห่างนัก เขาสาวเท้า สั้นๆ เดินไป จ้องคนพวกนั้น เอียงคอถามว่า “พวกเจ้าไม่ได้ไปรับภารกิจหรือ”
ทหารรับจ้างที่นั่งอยู่ตรงมุมนึกไม่ถึงว่าเด็กน้อยคนนี้จะเดินมาหา พวกเขามองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองที่ หัวหน้ากลุ่มเป็นตาเดียว ซึ่งก็คือชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ใบหน้าเสียโฉมไปครึ่งซีก หน้าตาน่ากลัว แต่ระหว่างคิ้วกลับ บสาดฉายแววซื่อตรงรางๆ
