ลิกพยายามกลับได้มาง่ายๆ”
เขาแค่นเสียง ใช้ดวงจิตกวาดสำรวจรอบหนึ่ง เห็นว่าของของเขาล้วนยังอยู่ จึงสวมแหวนมิติใส่นิ้วมือ ดาบใหญ่ในมือพลิกหมุน ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกไป
ในตำหนักมาร พอรู้ว่าคุกมืดถูกถล่ม นักโทษนับร้อยในนั้นฉวยโอกาสหลบหนี แรงกดดันที่กระจายออกมาจากตัวเจ้าแห่งมารทำให้ผู้ฝึกวิชามารที่มารายงานกระอักเลือดอย่างทนรับไม่ไหว
“หนีไปแล้ว? แหกคุกมืดของข้าอย่างนั้นหรือ หึๆ ช่างร้ายกาจนัก ช่างทำให้ข้าเปิดโลกทัศน์จริงๆ!” เสียงของเขาเย็นเยียบและชั่วร้าย ชวนให้อกสั่นขวัญผวา
ผู้ฝึกวิชามารที่อยู่ข้างล่างก้มหัวลงแนบกับพื้น ไม่กล้าเงยหน้า แล้วก็ไม่กล้าถอยออกไป เหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วซึมทั่วหน้าผาก กระทั่งล้มลงไปเพราะไม่อาจทนรับแรงกดดันจากเจ้าแห่งมารได้
“ลากออกไปให้อาหารสัตว์อสูร!” เขาสั่งเสียงทุ้มต่ำ ให้คนนำตัวผู้ฝึกวิชามารที่ล้มลงไปออกไป
สิ้นเสียงคำสั่งของเขา ผู้ฝึกวิชามารสองคนไม่รู้โฉบออกมาจากไหน จับขาสองข้างของผู้ฝึกวิชามารแล้วลากออกไป…
“หนีไปแล้ว? เจ้าคิดว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของข้าได้งั้นหรือ”
………………………………….
