ยท่านไม่อยู่กลับสงบเสงี่ยมไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เพียงแต่ไม่กี่วันก่อนเขาบอกว่ามีธุระจึงออกไป ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า เอ่ยว่า “เขากลับมาแล้วบอกให้เขามาพบข้า”
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงรับคำ ก่อนถอยไปยืนด้านหนึ่ง
คืนนี้ พวกเขาไม่ได้อยู่พูดคุยกันนาน โม่เฉินรู้ว่าพวกเขาเพิ่งกลับมา ลำบากเดินทางมาไกลจึงให้พวกเขาพักเร็วหน่อย ตนเองกลับก่อน
ในอีกด้านหนึ่ง ในตำหนักใหญ่ของเผ่ามารแห่งนั้น บนที่นั่งสูงสุด เจ้าแห่งจอมมารที่สวมหน้ากากทำให้มองไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงกำลังนั่งเฉียงอยู่บนที่นั่งสูงสุด ในมือหมุนไข่มุกสองลูกที่ส่องแสงวิบวับเล่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือดคู่นั้นเป็นสีแดงเลือด ยามนี้กำลังหรี่ตา จ้องมองผู้ฝึกวิชามารเบื้องล่างคุกเข่ารายงานต่อหน้าเขา
“อ้อ? อย่างนี้ก็หมายความว่า สี่สำนักเซียนใหญ่รวมถึงสำนักอื่นๆ ก็ยังทำอะไรภูตหมอเฟิ่งจิ่วแห่งหอยาสวรรค์ไม่ได้อยู่ดี? ไม่กล้าทำอะไรนางด้วย?”
เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย มองไม่เห็นสีหน้า ทำให้คนอื่นมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
“ขอรับ นายท่าน คนพวกนั้นล้วนเกรงกลัวและเคารพภูตหมอเฟิ่งจิ่วผู้นั้นมาก ได้ยินมาว่
