์ได้สะดวกหน่อย”
“ห้าวเอ๋อร์?”
“ใช่ ข้าตั้งชื่อให้เขาว่าเซวียนหยวนห้าว ต่อไปเขาก็คือลูกชายของข้ากับโม่เจ๋อ” เธอจิ้มปากเล็กๆ ของเด็กในอ อ้อมแขน เห็นเขาหัวเราะเสียงดังเอิ๊กๆ เธอก็ยิ้มตามไปด้วย
พวกเหลิ่งหวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินก็อดมองหน้ากันไม่ได้ ลูกชายของนายท่านกับเจ้าตำหนักยมราช? หากเจ้าตำหนัก กกลับมาเห็นลูกชายที่โตขนาดนี้แล้ว เดาว่าจะต้องตกใจมากแน่ๆ
เหลิ่งหวาครุ่นคิด ก่อนเสนอว่า “นายท่าน คนในจวนของเรามีเพียงพอแล้ว ช่วยดูแลนายท่านน้อยไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ข้า คิดแม่นมนั้นจะมีหรือไม่มีก็ได้ หนำซ้ำ นายท่านบอกว่าเด็กน้อยสามารถเลี้ยงด้วยนมแกะได้ไม่ใช่หรือ”
เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว “ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยสงบอีกแล้วหรือ”
“มีคนของกลุ่มอำนาจจำนวนหนึ่งคิดจะฉวยโอกาสแฝงตัวเข้ามาในหมู่พวกเรา ระหว่างที่นายท่านไม่อยู่ จับได้สองคนแล้ ว” เหลิ่งหวาตอบ
เมื่อได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน อย่างนั้นก็ให้คนในจวนช่วยกันดูแลก็แล้วกัน! คนในจวนล้วน เป็นคนที่เชื่อใจได้ มอบหมายให้พวกเขาดูแลข้าก็วางใจ”
“ขอรับ พวกข้าจะให้คนไปซื้อแพะนมสองตัวมาเลี้ยงไว้ที่หลังเขา” เหลิ่งหวาเอ่ย
“ใช่แล้ว นายท่าน ไป๋ชิงเฉิงทางน
