ียงความหวังส สุดท้ายที่เหลืออยู่ของตระกูลไป๋เรา ขอร้องคุณชายได้โปรดช่วยเด็กสองคนนั้นด้วย ให้พวกเขาไปหาพี่สาวของพวกเขาท ที่เมืองร้อยนทีอย่างปลอดภัย”
พอเฟิ่งจิ่วได้ยินชายชราบอกว่าพวกเขาเป็นคนของตระกูลไป๋ก็ยักคิ้ว ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ทว่านั่นเป็นเ เพียงความคิดที่เกิดขึ้นชั่วขณะเพราะคำพูดของเขาเท่านั้น แม้แต่ตัวเธอยังลอบส่ายหัวกับตนเอง รู้สึกว่าโลกนี้ ไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนั้น
แต่ใครจะรู้ พอฟังไปถึงประโยคสุดท้ายกลับได้ยินเขาบอกว่าจะไปหาพี่สาวของพวกเขาที่เมืองร้อยนที เฟิ่งจิ่วมองชา ายชราอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ถามว่า “ท่านบอกว่าท่านเป็นคนของตระกูลไป๋? จะพาเด็กสองคนนั้นไปหาพี่สาวของพวกเขา าที่เมืองร้อยนที?”
“ใช่แล้ว ข้าเป็นปู่รองของเด็กสองคนนั้น เด็กสองคนนั้นเป็นฝาแฝด แล้วก็เป็นลูกชายคนเล็กของผู้นำตระกูลไป๋เร รา คนโตชื่อไป๋อวิ๋นฉี คนเล็กชื่อไป๋อวิ๋นหลิน พี่สาวของพวกเขาชื่อไป๋ชิงเฉิง เพราะเหตุผลบางอย่าง ตอนนี้จึงต้องต ติดตามภูตหมออยู่ที่หอยาสวรรค์ในเมืองร้อยนที”
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงชราของชายชราแฝงแววเศร้าโศก เขาก้มหน้า ด้วยเหตุนี้จึงไม่เห็นสีหน้าของเฟิ่งจิ่วกับฮุ่นห หยวนจื่อในตอนนี
