ตอนที่ 2393 ขอบคุณที่ช่วยเหลือ
กลางดึกอันเงียบสงัด เสียงร้องขอความช่วยเหลือหลายเสียงดังแว่วมา ลึกๆ ข้างใน อย่างไรก็สงบไม่ลง ด้วยเหตุนี้ เขาเล ลิกผ้าห่มออก สวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป
พอเขาออกไป ตาเฒ่าก็ส่ายหัว ลุกขึ้นตามเขาออกไปอย่างเอือมระอา แม้ตาเฒ่าเองก็ไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่เ เสียงร้องขอความช่วยเหลือพวกนั้นก็ร้องจนจิตใจของเขาสับสนวุ่นวายขึ้นมาแล้วเช่นกัน
เจ้าว่าหากไม่มีความสามารถพอที่จะช่วยคนไม่ออกไปก็ยังพอเข้าใจได้ แต่เขามีความสามารถนั้น หากยังแสร้งนอนต่อไป แม้จะไม่มีใครว่าเขา แต่เขาก็รู้สึกไม่ดีอยู่ดี
“เฮ้อ ข้ามันคนดีจริงๆ” เขาพึมพำกับตนเอง เดินเอามือไขว้หลังออกจากห้องไป
ทว่า หลังจากทั้งสองคนมาถึงข้างนอก กลับเห็นว่าข้างนอกมีคนที่ออกมาก่อนพวกเขาแล้ว เงาร่างนั้นสวมเสื้อตัวในสี ขาว ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีเขียว ในอ้อมแขนอุ้มเด็กทารกที่ไม่ร้องไห้โวยวาย นั่งมองไปยังจุดหนึ่งจากบน หลังคา
เฟิ่งจิ่วมือหนึ่งอุ้มห้าวเอ๋อร์ที่กำลังกระพริบตาปริบๆ กวาดมองไปรอบๆ มือหนึ่งยกชันคางมองเหตุการณ์ข้างล่าง
องครักษ์พวกนั้นกำลังคุ้มกันฝาแฝดอายุประมาณแปดเก้าปีคู่หนึ่ง ดูจากเสื้อผ้าของฝาแฝดคู่นั้น น่าจะเป็
