เลื่อนสายตาไปทางเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งไม่ขยับ เห็นเขาเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งอย่างผู้นำตระกูลหลัว กลับไร้ท่าทีเกรงกลัว อีกทั้งใบหน้ายังมีแววยิ้มเยาะที่แทบไม่สังเกตเห็น พอเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่ม พวกเขาอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
กระทั่งพริบตาที่ฝ่ามือของผู้นำตระกูลหลัวตวัดมาถึงตรงหน้าของเขา จนแม้แต่พวกเขาก็ยังพลอยกลั้นหายใจไปด้วย จึงเห็นเขาเอ่ยปากอย่างไม่สะทกสะท้านว่า
“ใช้มือข้างเดียวก็คิดจะล้มข้า? เจ้าก็มั่นใจในตัวเองมากไปแล้วกระมัง”
เสียงเฉื่อยชาระคนเกียจคร้านของเฟิ่งจิ่วดังขึ้น มองดูฝ่ามือที่ซัดเข้ามา เธอเพียงก้าวเท้าเบาๆ หนึ่งก้าว เงาร่างโฉบไหวดุจภูตผี เพียงพริบตาเดียว ก็หลบการโจมตีของผู้นำตระกูลหลัวพ้นแล้ว ขณะเดียวกัน ก็มายืนอยู่ข้างหลังเขา ยกเท้าเตะออกไปอย่างสบายๆ
“อั่ก!”
ข้อพับเข่าถูกเตะโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขางอเข่าลงไปอย่างไม่อาจควบคุม ล้มถลาไปข้างหน้าอย่างหมดสภาพเล็กน้อย
“คิดจะเอาชนะข้า เจ้ายังต้องไปฝึกมาอีกหนึ่งร้อยปี” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างเนิบช้า มองผู้นำตระกูลหลัวที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำอย่างผ่อนคลาย
………………………………….
