กยกเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาจับจ้องไปยังผู้นำตระกูลหลัวที่ตอนนี้กำลังมองเธออย่างระแวดระวัง พลันนั้น เงาร่างโฉบไหวมายืนอยู่ข้างหลังของเขาในพริบตา มือของเธอคว้าจับไหล่ของเขา
“ผู้นำตระกูลหลัว ข้าตอบแทนน้ำใจเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน! ไม่อย่างนั้นคงเป็นการเสียมารยาทเกินไป”
น้ำเสียงอันเจ้าเล่ห์ดังมาจากข้างหลังของผู้นำตระกูลหลัวอย่างเชื่องช้า ทำให้เขาหน้าเปลี่ยนสีไปทันที ราวกับถูกงูพิษจ้อง ร่างกายสั่นเทา เกิดความกลัวขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม
“จะ เจ้าคิดจะทำอะไร!” ในฐานะผู้นำตระกูลของตระกูลหลัว ซ้ำยังอยู่ต่อหน้าคนมากมาย แม้เวลานี้อยากจะยอมแพ้แค่ไหน แต่กลับไม่อาจพูดออกมาได้
“ก็ไม่ทำอะไร แค่จะเก็บที่ระลึกไว้ให้เจ้าหน่อย”
เอ่ยจบ มือของเธอที่คว้าจับไหล่ของเขาเคลื่อนไหว เห็นเพียงมือของเธอขยับขึ้นลง เพียงไม่นานกระดูกหัวไหล่ลามไปถึงแขนทั้งท่อนเปล่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ ราวกับกระดูกถูกถอดออกมาขยี้จนแหลก เพียงชั่วอึดใจเดียว ก็เห็นแขนของเขาห้อยลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง…
ผู้นำตระกูลหลัวหน้าซีดเผือด ความหวาดกลัวสุดขีดทำให้เขาตะโกนออกมา “ไม่ ไม่นะ!”
………………………………….
