ูลหลัวมองพวกเฟิ่งจิ่ว คล้ายกำลังรอให้พวกเขาส่งคนออกมาก่อน
เฟิ่งจิ่วกับตาเฒ่ามองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองจัวจวินเยวี่ยที่กำลังทำหน้าเครียดอย่างพร้อมเพรียง ตาเฒ่าฉีกยิ้ม สายตาปราดเปรื่องแฝงประกายดีใจ เอ่ยอย่างแฝงความหมาย “เจ้าท่อนไม้ เจ้าไปก่อนก็แล้วกัน!”
เห็นทั้งสองคนหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว จัวจวินเยวี่ยมุมปากกระตุก สองคนนี้เห็นพ้องต้องกันแล้วว่าเขาจะต้องแพ้อย่างแน่นอน พอดูพวกเขามองออก ก็ให้รู้สึกอัดอั้นตันใจจริงๆ แต่พลังของเขาก็ดันต่ำที่สุดในหมู่พวกเขาสามคนจริงๆ
ด้วยเหตุนี้ เขาถอนหายใจอย่างไร้เสียง ก่อนจะพยักหน้าให้พวกเขาสองคนเล็กน้อย เดินเข้าไปในสนามประลอง
ครั้นเห็นว่าพวกเขาส่งจัวจวินเยวี่ยออกมาประลองก่อน ประกายมุ่งมาดหมายเอาชนะพาดผ่านดวงตาของผู้นำตระกูลหลัว เขาหันไปมองทางผู้อาวุโสใหญ่ พยักหน้าเล็กน้อย ผู้อาวุโสใหญ่ก้าวออกมา เดินมายืนอยู่กลางสนามประลองเช่นกัน
พลังของทั้งสองสูสีกัน แม้ไม่ต้องสู้กัน ก็เดาได้แล้วว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ ด้วยเหตุนี้ ผู้คนรอบข้างเมื่อเห็นภาพนี้ แววตาล้วนดูแปลกๆ
เหล่าผู้นำตระกูลเร้นลับมองหน้ากันแวบหนึ่ง ปรึกษากันเล็กน้อย ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะก้าวออกมา เสียงทุ้มต่ำ
