่านทันที”
“ดี ดีมาก! เจ้าทำได้ดีมาก!” เขาเผยยิ้มเบิกบานออกมา “ในเมื่อนางกลับมาแล้ว อย่างนั้นข้าก็จะไปสั่งสอนนางเสียหน่อย” ขณะเอ่ย เขายกชาบนโต๊ะขึ้นมาดื่ม
ได้ยินอย่างนั้น ชายชราลังเลเล็กน้อย มองดูใบหน้าตื่นเต้นรอคอยของนายท่าน จึงถามเสียงเบาว่า “นายท่าน ท่านชอบภูตหมอเฟิ่งจิ่วเข้าแล้ว ใช่หรือไม่”
เขาอยู่มาก็ปูนนี้แล้ว สายตาที่ดูคนดูเรื่องราวถือว่ามีแววอยู่บ้าง ท่าทีที่นายท่านมีต่อภูตหมอเฟิ่งจิ่ว คล้ายจะเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่สำนักงานใหญ่ของวิหารราตรีถูกทำลายแล้ว
จะว่าไปก็แปลก สำนักงานใหญ่วิหารราตรีของทวกเขาถูกเฟิ่งจิ่วทำลาย ตอนนั้นนายท่านยังได้รับบาดเจ็บด้วย หรือว่าไม่ควรแค้นนางเข้ากระดูกหรอกหรือ เหตุใดกลับไปหลงเสน่ห์นางเข้าได้เล่า
“ทรืด!”
ชาคำหนึ่งเทิ่งเข้าปากไป ก็ต้องท่นออกมาเทราะคำทูดของชายชรา เขาสำลักจนต้องยกมือทุบอก ปาดคราบน้ำที่มุมปาก มองชายชราตาขวาง “ทูดจาเหลวไหลอะไร! ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดี ข้าถึงจะไปต้องตานาง ช่างน่าขันจริงๆ!”
………………………………….
