นี่ออกไปข้างนอกพวกเจ้าก็ไม่อดตาย ไม่ต้องติดตามข้าตลอด ข้าบอกแล้ว หากข้าต้องการใช้งานพวกเจ้าเมื่อใด พวกเจ้าแค่ปรากฏตัวก็พอแล้ว”
ทุกคนอึ้งงัน ผ่านไปครู่หนึ่ง มีคนถามขึ้นว่า “นายท่าน อย่างนั้นหากพวกข้าอยากไปหาท่าน จะไปหาได้ที่ใด” อยู่ข้างในนี้มานาน จู่ๆ ออกไปก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ไปหาข้าได้ที่หอยาสวรรค์เมืองร้อยนที” เฟิ่งจิ่วตอบ โบกมือให้ทุกคน “แยกย้ายกันไปเถอะ! ใครจะไปก็ไปได้”
ทุกคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง แต่กลับไม่ขยับเขยื้อน แต่ลังเลเล็กน้อย ถามว่า “นายท่าน อย่างนั้นพวกข้าอยู่ที่นี่ต่อได้หรือไม่ ลงหลักปักฐานที่นี่” ที่นี่เขตควบคุมก็ไม่มีแล้ว พวกเขาอยากไปเมื่อใดก็ได้ หากลงหลักปักฐานที่นี่ได้ อย่างไรก็ดีกว่าออกไปข้างนอก
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาอย่างประหลาดใจแวบหนึ่ง “ล้วนไม่อยากไปจากที่นี่แล้ว”
ทุกคนฉีกปากยิ้มกว้าง ตอบว่า “นายท่าน เขตหวงห้ามของที่นี่ก็ถูกแก้แล้ว หากพวกข้าต้องการอะไร ก็ลงไปเดินหาซื้อในเมืองข้างล่างได้ ฉะนั้นพวกข้าคิดไปหรือไม่ไปก็ไม่เป็นไร อีกอย่าง หากพวกข้าล้วนอยู่ที่นี่ อย่างนั้นหากนายท่านมีเรื่องอะไรต้องการให้พวกข้าช่วย พวกข้าก็พร้อมตลอดเวลา ไม่ใช่ว่ายิ่งดีกว่าหรือ”
ได
