พวกผู้ฝึกวิชามารที่ทั่วตัวเต็มไปด้วยไอสังหารออกไปจากที่นี่ทั้งหมด จะรับประกันได้อย่างไรว่าพวกเขาจะไม่ไปก่อกรรมทำชั่วอีก”
เฟิ่งจิ่วได้ยินคำถามเช่นนั้นก็หยักยิ้มมุมปาก “ดวงวิญญาณของพวกเขาอยู่ในกำมือของข้า ขอเพียงข้าต้องการ พวกเขาก็จะต้องตายอย่างไรทางเลือก หนำซ้ำ นอกจากพวกผู้ฝึกวิชามาร ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ใต้อาณัติข้า กลายเป็นคนของข้าหมดแล้ว ด้วยพลังความสามารถของข้า ข้ามั่นใจว่าสามารถดูแลควบคุมพวกเขาได้”
ทั้งสี่สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบาๆ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกข้าก็จะทำตามที่เจ้าขอก็แล้วกัน! บุญคุณนี้ เจ้าก็จงจำไว้ด้วย” ทั้งสี่มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้งแฝงความหมาย
บุญคุณนี้ก็จงจำไว้
เฟิ่งจิ่วแววตาไหวระริก คำพูดของสี่จักรพรรดิเซียนนี้หมายความว่าอย่างไร หรือว่าจะตามทวงบุญคุณกับเธออีกอย่างนั้นหรือ ด้วยฐานะจักรพรรดิเซียนผู้กุมอำนาจสี่ทิศอันทรงเกียรติของพวกเขา ยังมีเรื่องอะไรที่ต้องการใช้เธออีก
“ส่งพระส่งให้ถึงทิศตะวันตก ช่วยคนช่วยให้ถึงที่สุด เจ้าเองก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงทลายเขตอาคมกับค่ายกลนี้แล้ว พวกข้าจะสลายเขตอาคมและค่ายกลที่นี่ให้เจ้าเอง แต่เจ้าต้องจำคำพูดในวันนี้ไว้ให้ดี ห้ามให้พวกผู้ฝึกวิชาม
