ที่ปรากฏกลางท้องฟ้า นัยน์ตาไหวระริก เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่เย่อหยิ่งทว่าก็ไม่ถ่อมตนจนเกินไป “เฟิ่งจิ่ว คารวะจักรพรรดิเซียนทั้งสี่ท่าน”
สายตาปราดเปรื่องคมปลายและน่าหวั่นเกรงของสี่คนนั้นจับจ้องไปยังเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง แม้ว่าอีกฝ่ายจะแต่งกายเป็นชาย แต่ด้วยระดับวรยุทธ์ของพวกเขาก็ยังคงมองออกตั้งแต่แวบแรกว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง อีกทั้งยังเป็นร่างเทพประทับอัจฉริยะด้านการฝึกวรยุทธ์อีกด้วย
สายตากวาดสำรวจร่างเธอ เห็นดวงหน้าของเธองามล้ำเลิศ บุคลิกสูงส่งไม่อาจมองข้าม บนตัวกลับไร้กลิ่นอายมืดมน ยิ่งไม่มีไอพิฆาตโอบล้อม ตรงกันข้าม บนตัวคนคนนี้กลับมีประกายแสงปรากฏ ทำให้พวกเขาทั้งสี่ประหลาดใจเล็กน้อย
“เฟิ่งจิ่ว เจ้าเข้ามาอยู่ในสถานที่ที่ถูกทอดทิ้งแห่งนี้ได้อย่างไร และเพราะเหตุใดจึงต้องทลายเขตอาคมและค่ายกลที่พวกข้าร่วมมือกันสร้างขึ้นมาด้วย”
หนึ่งในนั้นถามขึ้น น้ำเสียงทรงพลังน่าเกรงขาม สายตาจับจ้องเฟิ่งจิ่วเขม็ง สบกับดวงตาสุกใสของเธอตรงๆ ราวกับต้องการอ่านความคิดของเธอ
ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่ถูกทอดทิ้ง คนที่เข้ามาส่วนมากล้วนเป็นคนชั่ว แม้จะมีคนสองคนที่ถูกส่งเข้ามาในนี้ ก็ไม่มีใครที่เหมือนเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น ที
