ถึงแม้ต้องสู้ พวกข้าก็ไม่กลัว!”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วพยักหน้า เอ่ยว่า “พรุ่งนี้ดูสถานการณ์และรอฟังคำสั่งจากข้าก่อนก็แล้วกัน! หากไม่สู้ได้ ดีที่สุดก็คือไม่ต้อสู้ ไม่อย่างนั้น ประมือกับจักรพรรดิเซียน จะต้องบาดเจ็บล้มตายหนักอย่างแน่นอน วันนี้ พวกเจ้าพักผ่อนให้ดี รอคอยการมาถึงของวันพรุ่งนี้เถอะ!”
“ขอรับ!” ทุกคนขานรับเสียงเข้ม ในน้ำเสียงปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่มิด เดาว่าวันนี้ใครก็ไม่อาจสงบจิตเพื่อพักผ่อนได้
“แยกย้ายกันเถอะ!” เธอโบกมือสั่ง หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว เธอจึงหันไปหาชางฉิงที่อยู่ข้างๆ สั่งว่า “เจ้าออกไปบอกพวกผู้ฝึกวิชามารที่อยู่ข้างนอกนั้นที บอกพวกเขาพรุ่งนี้อย่าได้กระทำอะไรส่งเดช”
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” ชางฉิงรับคำ พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะสาวเดินไปข้างนอก
หลังจากที่เฟิ่งจิ่วกำชับเรื่องต่างๆ กับพวกผู้ผู้อาวุโสกู่เสร็จ ก็กลับไปที่เรือนตนเองก่อน ตั้งใจว่าวันนี้จะนอนพักผ่อนดีๆ รอคอยการมาถึงของวันพรุ่งนี้…
เหล่าผู้ฝึกวิชามารข้างนอกล้วนมารวมตัวกันตั้งแต่ที่เห็นพลุสัญญาณสิบสองนัดนั่นแล้ว ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของนายท่านเซียวเหยาที่ออกมาประกาศ แต่ละคนตื่นเต้นแทบไม่ไหว
“พวกข้ารู้แล้ว นายท่านโปรดกลับไป
