ที่แน่ชัดจากทางนี้ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังก้องไปทั่วเมืองเฟิ่ง…
ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีในเมือง เฟิ่งจิ่วที่กำลังกินข้าวดื่มเหล้าอยู่ในลานสวนก็อดเผยยิ้มออกมาไม่ได้ เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า นัยน์ตาไหวระริก นึกถึงคนในครอบครัวและสหายทุกคน
ไม่ได้เจอกันครึ่งปี ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่ เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ออกเดินทางไปยังนอกมหาสมุทร ไม่รู้ว่ามีข่าวคราวส่งกลับมาบ้างหรือไม่
“คิดถึงพวกเขาขึ้นมาบ้างแล้วจริงๆ ยังมีพวกท่านปู่กับท่านพ่อด้วย ไม่รู้ตอนนี้พวกเขากลับไปถึงทางนั้นทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่” เธอพึมพำเบาๆ แอบคิดว่าวันเวลาช่างผ่านไปไวเหลือเกิน หากตอนนั้นที่ตระกูลเฟิ่งประสบเคราะห์กรรมครั้งใหญ่เสี่ยวเฟิ่งเย่ไม่ตาย ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวอยู่ด้วยกันจะดีสักแค่ไหนนะ
นึกมาถึงตรงนี้ เธอถอนหายใจเบาๆ ถึงตอนนั้นเมื่อไปจากที่นี่ ค่อยหาโอกาสกลับไปดูว่าพวกเขาสบายดีหรือไม่ ดีไหมนะ
ค่ำคืนนี้ เธอนั่งอยู่ในลาน ดื่มสุราจนถึงกลางดึก เมื่อเริ่มรู้สึกเมากรึ่มๆ จึงค่อยกลับไปพักที่ห้อง หลับไปนานจนถึงยามเที่ยงของอีกวัน เมื่อตื่นก็กำชับว่าเธอจะกักตัวฝึกตน จากนั้นก็หายตัวเข้าไปฝึกปร
